Οι Αθηναίοι δύσκολα επισκέπτονται το εστιατόριο ενός ξενοδοχείου για δείπνο. Η ξενοδοχειακή εστίαση τους πέφτει ψυχρή, πομπώδης· προτιμούν τη ζεστασιά του ταβερνο-εστατορίου ή την απατηλή λάμψη του μαγαζιού μόδας. Το ξενοδοχειακό φαγητό ταυτίζεται επίσης με μια στερεοτυπική ιντέρνασιοναλ κουζίνα, με πολλή διακόσμηση και ελάχιστη γεύση. Τέλος, οι τιμές: στα καλά 5στερα ξενοδοχεία, τα εστιατόρια χρεώνουν τιμές 5 αστέρων στους μπίζνες κλας πελάτες τους, αποκλείοντας έτσι τους άλλους.

Οι προκαταλήψεις αυτές είναι δικαιολογημένες, σε μεγάλο βαθμό. Ωστόσο τα τελευταία χρόνια, με την ανάπτυξη μιας σχετικής γαστρονομικής κουλτούρας, αναπτύχθηκαν συστοίχως και τα εστιατόρια των καλών ξενοδοχείων. Hilton, Intercontinental, Semiramis, St George Lycabettus, Park, είναι μερικά παραδείγματα. Σε αυτά προσθέτουμε τώρα το Royal Olympic, με το εστατόριο «Iωάννης».

Το «Ιωάννης» έχει ένα ακαταμάχητο προσόν: ευρισκόμενο στην ταράτσα του επταόροφου κτιρίου, σε στρατηγική θέση στην καρδιά του ιστορικού κέντρου, προσφέρει θέα που κόβει την ανάσα… Η γωνιακή τζαμαρία που περιβάλλει το μεγάλο εστιατόριο προσφέρει πιάτο την Ακρόπολη, τους στύλους του Ολυμπίου Διός, την κορυφή του Φιλοπάππου και του Στρέφη, τον Λυκαβηττό, τον Υμηττό και ό,τι άλλο ορέγεται το πεινασμένο μάτι του Αθηναίου… Πρόκειται περί μοναδικής φαντασμαγορίας.

Εχει κι άλλα προσόντα όμως το ρουφ γκάρντεν του Ολύμπικ. Την πολύ σοφιστικέ κουζίνα του γνωστού σεφ Κώστα Τσίγκα, το ταχύ και ευγενικό σέρβις, το ήσυχο και διακριτικό περιβάλλον. Μειονεκτήματα; Ενα φανερό και σημαντικό: οι υπεραλμυρές τιμές. Για πλήρες γεύμα, ένα ζευγάρι θα φτάσει τα 200 ευρώ.

Το ακριβότερο αναλογικά πιάτο είναι μια τριλογία θαλασσινών: ένα στρείδι, δύο πετροσωλήνες, και σαλιγκαράκια θαλασσινά (χοχλιδάκια), στολισμένα με μους αχινού, προς 33 ευρώ. Οι γεύσεις τους βέβαια είναι μοναδικές, αλλά η τιμή τους δυσθεώρητη και δυσανάλογη ως προς την ποσότητα και το κόστος της πρώτης ύλης.

Από σαλάτες δοκιμάσαμε τη «χειμωνιάτικη»: διάφορα είδη γογγυλιών και ριζών, βρασμένα, με φακές και κρέμα φασολιών. Πολύ ωραία ιδέα, μεσογειακά εκτελεσμένη με ελαιόλαδο και ξιδολέμονο. Αλλη σαλάτα-ορεκτικό ήταν γλυκάδια σωταρισμένα με κρασί και συνοδευόμενα από πορτοκάλι, ρόκα και φουντούκια. (21 ευρώ τα γλυκάδια!)

Στα πρώτα δοκιμάσαμε φρέσκο μεσογειακό λευκό τόνο τυλιγμένο σε φύλλο. Τα δύο τεράστια φιλέτα εκλεκτού τόνου περιβάλλονται από σφολιάτα γεμιστή με άγρια μανιτάρια, και συνοδεύονται από νόστιμα σέσκουλα «τσιγαριστά». Ωραία σύλληψη και εκτέλεση. Το άλλο ψαροπιάτο ήταν πιο σύνθετο και ολιγότερο σαφές-επιτυχές, παρότι ενδιαφέρον: πεσκανδρίτσα στη σχάρα, με χοχλιδάκια, χόρτα τσιγαριστά και σκορδαλιά κολοκύθας. (Και 37 ευρώ για πεσκανδρίτσα με χορταρικά, είναι εξωφρενική τιμή.)

Γλυκά. Το μιλφέιγ ήρθε γεμιστό με λαχανικά! Μάραθος, καλοκύθα, και σάλτσα μήλο-παντζάρι. Εντυπωσιακό ως περιγραφή, λιγότερο εντυπωσιακό ως γέυση. Το άλλο: Κουραμπιές (το μπισκότο του) με κρέμα τριαντάφυλλο, σορμπέ γιαουρτιού και όλο σκεπασμένο με λευκή σοκολάτα· επίσης λιγότερο γευστικό από την περιγραφή και τη φιλοδοξία του.

Συμπέρασμα. Η θέα μοναδική, συναρπαστική. Η σάλα, το σέρβις, πολύ καλά. Η λίστα κρασιών, μέτρια προς αξιοπρεπής. Τα πιάτα ψαγμένα, εφευρετικά, κάπως ακκιζόμενα και φορτωμένα ωστόσο · εν συνόλω, καλά. Οι τιμές αδικαιολόγητες ― έως και 20-30% ακριβότερες από ανάλογα ρεστωράν.

Ιωάννης, Royal Olympic Hotel, Αθ. Διάκου 28-34, Στύλοι Ολυμπίου Διός, 210-92 88 400

Περνούσα από την οδό Μεγ. Αλεξάνδρου στο Μεταξουργείο κι έβλεπα το φωτισμένο νεοκλασικό-εκλεκτικιστικό κτίριο με την επιγραφή Aleria. Τι ‘ναι τούτο; Κι άλλο ρεστοράν; Τόσο μεγάλο και λαμπερό; Να το δουμε.

Το είδαμε. Λοιπόν, το Aleria είναι και μέσα τόσο λαμπερό όσο απέξω. Ανακαινισμένο αθηναϊκό αρχοντικό, με μπαρ lounge στο ισόγειο και ωραία αυλή στο βάθος· με αίθουσα εστιατορία στον α’ όροφο. Μια δόση υπερβολής και φορτώματος υπάρχει στον διάκοσμο, πράγματι, που οδηγεί σε απώλεια φυσιογνωμίας το τόσο κομψό κτίριο, αλλά το μαγαζί κερδίζει από το ανθρωπογενές περιβάλλον του. Ολοι, από τα παιδιά του lounge-reception έως τους σερβιτόρους και τον νεαρό ιδιοκτήτη-διευθυντή Νικηφόρο Κεχαγιαδάκη, είναι ευγενικοί, πρόθυμοι και ταχείς. Η μουσική, ας πούμε, μας φάνηκε υπερβολική, με τα μπιτάκια στο μεγάφωνο πάνω από το τραπέζι μας, αλλά η σερβιτρόρος το χαμήλωσε πάραυτα.

Ο χώρος και οι άνθρωποι στα συν, λοιπόν. Το άλλο σπουδαίο συν είναι η κουζίνα του νεαρού σεφ (27 ετών!) Λεωνίδα Κουτσόπουλου. Σε κλίμα Νέας Ελληνικής Κουζίνας, μιας μεσογειακής fusion με γαλλικές πινελιές, ο Λεωνίδας ετοιμάζει ένα ευσύνοπτο μενού με εποχικά υλικά, ελαφρές γεύσεις και κάποιους απρόσμενους συνδυασμούς.

Το κέρασμα υποδοχής είναι ωραία φάβα, με μέτρια ψωμάκια. Από την ικανοποιητική κάρτα κρασιών, με ετικέτες ελληνικού αμπελώνα, διαλέξαμε ένα δραμινό ροζέ Τέχνη Αλυπίας, δροσερό πασπαρτού. Η σαλάτα, με ποικιλία πρασινάδας, πράσινο μήλο και καβουρδισμένα φουντούκια, δροσερή και γλυκόξινη ― εξαφανίστηκε. Τα χτένια ελαφρότατα (σωστά) σωταρισμένα ήρθαν συνοδευμένα με έξοχη πράσινη φάβα και σάλτσα θεϊκού κόλιαντρου. Το καλαμάρι στη σχάρα, μαστιχωτό και ζουμερό, συνοδευόταν από καταπληκτική μους καπνιστής μελιτζάνας, κουκουνάρι και κατσικίσιο τυρί· το τυρί μπορούσε να λείπει.

Με τόσο ωραία πρώτα, περιμέναμε τα δεύτερα, ελαφρώς έκπληκτοι. Ηρθαν. Το ψαρονέφρι ήταν σωστά ψημένο, ροζέ, αλλά η τέχνη βρισκόταν στο συνοδευτικό: φινόκιο και σέσκουλο σε ξινούτσικο αβγολέμονο, εξαιρετική κόντρα με το γλυκό κρέας, και μοναδικό πιάτο λαχανικών από μόνο του! Το ρυζότο τώρα, ήταν σωστά μελωμένο και πλούσιο, αλλά το βούτυρο υπερτερούσε των σπαραγγιών, ήταν δηλαδή μάλλον «γαλλικό».

Καταευχαριστημένοι από το φαγητό, είπαμε να δοκιμάσουμε και τα γλυκά, αν και φορτωμένοι. Εκεί μας περίμενε κι άλλη, η μεγαλύτερη έκπληξη. Η σούπα αχλαδιού είναι ένα μπεμπέ αριστούργημα εντός του οποίου κολυμπούν αιχμηρές κροκέτες κατσικίσιου τυριού (!) και κρεμωδες παγωτό γιαούρτι ― συναρπαστική συνύπαρξη τριών παραπληρωματικών γεύσεων. Ανάλογος παροξυσμός με τον χαλβά: συμιγδαλένιος, πασπαλισμένος με αμύγδαλο, συνοδευόμενος από πουρέ πράσινου μήλου, παγωτό γιαούρτι-μέλι, ζελέ μέλι-θυμάρι και μαρέγκα κανέλας! Κι όμως αυτό το συνονθύλευμα μεσογειακών και ανατολίτικων γεύσεων λειτουργεί και είναι λεπταίσθητο και ελαφρότατο! Σπάνια έχουμε δοκιμάσει τέτοια ευφάνταστα γλυκά σε ελληνικό ρεστωράν.

Πληρώσαμε 99 ευρώ για τρία πρώτα, δυο κυρίως, δύο γλυκά, δύο καφέδες, μια φιάλη κρασί κι ένα ποτήρι Ανθεμις Σάμου. Σαράντα ευρώ το άτομο, χωρίς κρασί. Οχι ακριβά, για την ποιότητα του φαγητού και του σερβίς. Και γνωρίσαμε έναν από τους πιο ελπιδοφόρους νέους Ελληνες σεφ. Το νεανικό, φιλικό, γευστικότατο Aleria θα το ξαναεπισκεφθούμε.

Aleria, Μεγάλου Αλεξάνδρου 57, Μεταξουργείο, τηλ. 210 5222 633, www.aleria.gr

© 2007 estiatoria.gr

Η ψαροφαγία είναι Ελλάδα, είναι Μεσόγειος, είναι δημοκρατία και πολυτέλεια μαζί. Είναι για ουζοτσιπουροκατάνυξη μεσημεριανή, είναι για βραδινό τραπέζωμα, για επαγγελματικό μεσημεριανό, για πανηγυρικό κυριακάτικο. Και τα μαγαζιά που υπηρετούν την ψαροφαγία είναι πάντα δημοφιλή, πάντα υπεράνω μόδας.

Γευματίσαμε δις σε ιχθυεστιατόριο του αθηναϊκού κέντρου. Οι “Επτά θάλασσες” είναι θεσσαλονικιώτικης καταγωγής, αλλά δοκιμάζονται επιτυχώς και στον Νότο: Ομήρου και Βησσαριώνος, ολοχρονίς, μεσημέρι και βράδυ, 7/7. Και το περασμένο καλοκαίρι δοκιμάστηκε και στη Μύκονο.

Η σάλα στολισμένη θαλασσινά, εκλεπτυσμένη ψαροταβέρνα, σε δύο επίπεδα,με καναπέδες στο άνω επίπεδο, με μπαρ. Φιλική, καθόλου στημένη ατμόσφαιρα, με σερβιτόρους ευγενέστατους, ενημερωμένους και ταχύτατους. Τις καθημερινές, ουρά. Το σαββατοκύριακο, χαλαρά.

Η λίστα κρασιών αξιοπρεπής, μα και τις δύο φορές που ζητήσαμε Σαντορίνη παλαιωμένη υπήρχε έλλειψη. Κρίμα, αυτό το κρασί δεν πρέπει να λείπει από κανένα εστιατόριο με ψάρι.

Το μενού πλούσιο, σε ορεκτικά και σε πρώτα, με αρκετές επιλογές μαγειρευτού ψαριού, και βέβαια φρέσκο ψάρι με το κιλό για σχάρα. Από τις σαλάτες ξεχωρίσαμε μια πράσινη με ζεστά φιλετάκια τόννου σωταρισμένα· καλή μα όχι ιδιαίτερη. Ιδιαίτερα και εξαιρετικά ήταν τα ορεκτικά, ζεστά και κρύα. Ας πούμε, τα μύδια σχάρας με πέστο μαϊντανού και τα χτένια σχάρας με σκορδόλαδο είναι εκλεκτά μεζεδάκι που σηκώνουν άφθονο κρασί και προετοιμάζουν οποιαδήποτε ψαρική ευωχία. Κορυφαίο ορεκτικό και πολύ χορταστικό είναι το ταρτάρ λαυράκι με σχοινόπρασο και αυγρά πέστροφας: οι ζουμερές πορτοκαλί μπίλιες απελευθερώνουν δροσερούς χυμούς και οξύτητα σμίγοντας αντιστικτικά με την αρωματισμένη σάρκα του ψαριού. Υπέροχο και απλούστατο έδεσμα, φρέσκο, το κορυφαίο του τραπεζιού. Το καρπάτσο τόνου συνηθισμένο, δεν μας ενθουσίασε. Ωραία ιδέα το αυγοτάραχο πάνω σε δισκάρια ψωμιού μπλινίς, με λουριδίτσες συκομαϊδας: η διαπεραστική γεύση του αυγοτάραχου μαλακώνει με το μπλινίς και κοντράρει με το γλυκό σύκο.

Για κυρίως πιάτο προσφέρονται ριζότα και ζυμαρικά, τα συνηθισμένα· ξεχωρίσαμε μια πάστα με αυγά αχινού και τρίμμα αυγοτάραχου, αλλά δεν υπήρχε ο αχινός και μείναμε με την γλύκα…

Δοκιμάσαμε φιλέτο πεσκανδρίτσας με σπανάκι και τοματίνια, καλό. Η φέτα φρεσκοταψυγμένης βλαχοσφυρίδας μαγειρεμένη αγιορείτικα στο φούρνο, δεν μας ενθουσίασε· ήταν φλατ και λίγο στεγνή. Αντιθέτως τα φιλέτα τόνου σχάρας ήταν καλοψημένα και ζουμερά.

Κορυφαία στιγμή τα επιδόρπια, δηλαδή ΤΟ επιδόρπιο: χαλβάς συμιγδαλένιος με μαριναρισμένα φρούτα, παγωτό ταχίνι και κουκουνάρια. Ολόξανθος, σκορπιστός σαν κους-κους,βουτυροβριθής και σατανικά νόστιμος… Μοναδικό, ανατολίτικο τέλειωμα με συνοδεία μοσχάτου Λήμνου, από την ωραία λεκάνη με παγωμένα ντιζεστίφ που προσφέρει complimentary το μαγαζί. Η μπαβαρουάζ σοκολάτας Valrhonna, καλή, το μιλφέιγ αξιοπρεπές, αλλά σβήνουν μπροστά στον σκανδαλιστικό χαλβά, αντάξιο του οποίου έχυμε δοκιμάσει μόνο από τα χέρια του Στέλιου Παρλιάρου.

Ο λαγαριασμός… Οι Επτά Θάλασσες δεν είναι φτηνές, αλλά προσφέρουν καλό value for money. Ενα ζευγάρι, με μια φιάλη Σαντορίνη Χατζιδάκη (τη συστήνουν θερμά οι σερβιτόροι), για πλήρες γεύμα, χρειάζεται περί τα 120-130 ευρώ. Αν διαλέξετε φρέσκια ψαρούκλα, υπολογίστε 65-75 το κιλό, αρκετό για δύο άτομα. Αξίζει το όλον; Ναι.

Επτά Θάλασσες, Ομήρου 11 & Βησσαρίωνος, τηλ. 210 3624825

Φυσικά, ιταλική κουζίνα δεν είναι μόνο πίτσα και ζυμαρικά. Αλλά σε αυτά τα ταπεινά και τετριμμένα πεδία δοκιμάζεται καταρχήν κάθε ιταλικό ρεστοράν. Κι επειδή πολλά τα ταξίδια πια στη γείτονα χώρα και πολλές οι γαστρονομικές εμπειρίες στις τρατορίες, στις λοκάντες και στα ριστοράντε επιτόπου, εκεί ακριβώς όπου τελείται η πολύμορφη ιταλική μαγειρική, η τόσο ποικίλη από επαρχία σε επαρχία, οι απαιτήσεις μας πια και από τα εν Αθήναις ιταλικά είναι μεγάλες.

Κυριακή μεσημέρι λοιπόν, βρεθήκαμε σε ρεστοράν ιταλικής ιδιοκτησίας, στην πολύβουη και αποπνικτική διασκεδασογειτονιά του Ψυρρή. Καλό ρεστοράν στου Ψυρρή; Για να δούμε…

Il Cantuccio. Μικρό μαγαζί, λιτό εσωτερικό, με φωτογραφίες της Ρώμης στους τοίχους και μικρές δόσεις τυπικού ιταλικού κιτς, συμπαθητικού. Γρήγορο και πρόθυμο το σέρβις, αλλά χωρίς ιδιαίτερες γνώσεις. Από την πολύ περιορισμένη κάρτα ιταλικών μόνο κρασιών, διαλέξαμε ένα Montepulciano d’Abruzio, περίπου στα 20 ευρώ· αποδείχθηκε μετριότατο. Για αξιοπρεπές (όχι σπουδαίο) κρασί άρα, θα έπρεπε να ξοδέψουμε 30 με 40 ευρώ τη φιάλη. Δεν μου αρέσει έτσι.

Ξεκινήσαμε με πιτάκια τρούφας. Ωραία, με μοτσαρέλα και σάλτσα τρούφας, σαν κλειστή πιτσούλα. (Ο σεφ Τζοβάνι Γκράτσια βάζει παντού τρούφα, στα ζυμαρικά, την πίτσα, τα κρεατικά.) Συνεχίσαμε: σαλάτα σπανάκι με γκοργκοντζόλα ζητήσαμε. Ηρθε με αντσούγια και γκοργκοντζόλα! Παραδόξως ταίριαζε και ήταν απολαυστική. Περάσαμε στην πίτσα: Λεπτότατο υπέροχο ζυμάρι, ρόκα, προσούτο Πάρμας και μοτσαρέλα. Εξαιρετική.

Πρώτο πιάτο: Ζυμαρικό αλά βόνγκολε. Τυπικό πιάτο για να δοκιμάσεις ένα ιταλικό ρεστορά. Κι εδώ λαθάκι: μας υποσχέθηκαν λινγκουίνι, ήρθε σπαγκέτι. Ηταν καλό όμως· με περίσσιο σκόρδο, ολίγη ντομάτα, πεπεροντσίνο και μεγάλα κυδώνια αντί μικρά αχιβαδάκια-βόνγκολες, και βέβαια al dente. Εντονο πιάτο, με το σκόρδο να σκεπάζει υπερβολικά τα θαλασσινά.

Δεύτερο πιάτο: Φιλέτο μόσχου al tartufo, δηλ. με σάλτσα τρούφας. Αδιάφορο το κρέας, κρεμώδης και βαριά η σάλτσα, με την τρούφα να τα σκεπάζει όλα. (Περιττόν ειπείν, το αναιμικό Montepulciano της οκάς είχε γονατίσει ενώπιον της τρουφόσαλτσας…)

Επιδόρπιο: μπαμπά με λιμοντσέλο και κρέμα σοκολάτας. Οχι κακό. Αλλά ήταν γαρνιρισμένο με απαράδεκτη έτοιμη σαντιγύ: Μάμα μία! Ο εσπρέσο δυνατός και γευστικός, πραγματικός ιταλικός.

Σούμα: ένα ορεκτικό, μια σαλάτα, μια πίτσα, μία πάστα κι ένα φιλέτο, συν ένα επιδόρπιο, δύο καφέδες, και το χαζόκρασο, 90 ευρώ. Χορταίνει με το παρπάνω ένα ζευγάρι έτσι, δεν χρειάζονται τίποτε άλλο. Δεν είναι φτηνά, δεν είναι ακριβά. Η ποιότητα άνιση, είναι φανερό ότι το μαγαζί είναι καλό στην πίτσα και τις πάστες, σαν μια έντιμη συνοικιακή τρατορία οπουδήποτε στην Ιταλία (εκεί, όμως, φθηνότερα). Αν πας έτσι προτετοιμασμένος, και όχι για εκλεπτυσμένο ιταλικό, δεν θα απογοητευθείς.

Il Cantuccio, Λεπενιώτου και Ηβης 1, Ψυρρή. Τηλ. 210 3233670

Πολλά εστιατόρια αυτοαποκαλούνται ιταλικά, λίγα είναι πράγματι· τα περισσότερα απλώς εκμεταλλεύονται τη δημοφιλία της ιταλικής κουζίνας και σερβίρουν μερικά τυπικά πιάτα,  συνήθως αδιάφορα φτιαγμένα. Δηλαδή, ζυμαρικά με προετοιμασμένες σάλτσες στο τηγάνι, μοτσαρέλα με βασιλικό, και ρόκα με παρμεζάνα. Ναι, αυτά θεωρούνται ιταλικά πιάτα…

Ευτυχώς για μας, και δυστυχώς για τους ιταλίζοντες δόλιους, τα τελευταία αρκετά χρόνια είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε γνήσια, δηλαδή δημιουργική, ιταλική κουζίνα, από Ιταλούς σεφ. Ετσι ξαναβρίσκουμε τις γεύσεις που δοκιμάζουμε στην Ιταλία.

Ο Μιγκέλε Κονφόρτε από τη Γένοβα είναι ένας τέτοιος Ιταλός μάγειρας. Με πολυετή παρουσία στην Ελλάδα, εκπαιδευμένος στην Ιταλία και στο Παρίσι, πλάι σε κορυφαίους σεφ, βραβευμένος στη χώρα μας από τον καιρό που μαγείρευε για το Sale e Pepe στη Μυκονο. Τα τελευταία χρόνια, εγκαταστάθηκε στα νότια προάστα των Αθηνών, και διευθύνει το δικό του μαγαζί, την τρατορία Genovese, στη Βούλα, σε μια μεγάλη μονοκατοικία, με υπέροχη αυλή, ιδανική για το καλοκαίρι.

Η κουζίνα του Μιγκέλε είναι παραδοσιακή ιταλική, με δημιουργικά πειράγματα. Τίποτε εξεζητημένο, αλλά και τίποτε μπανάλ, με έμφαση στα φρέσκα, καλά υλικά και στις πρωτογενείς γεύσεις. Κυνηγάει ιδιαιτέρως τα θαλασσινά και τα ψάρια, τα οποία παρασκευάζει σαν καρπάτσο ή με φρέσκα ζυμαρικά ή ριζότα, αλλά προσφέρει επίσης τη δυνατότητα για μια γνήσια μπιστέκα φιορεντίνα από βοδινό Chiannina, ή για μια ταλιάτα από αργεντίνικο μοσχάρι Black Angus.

Εμείς τον δοκιμάσαμε κυρίως στα θαλασσινά. Μάς ξεκίνησε με μια φιάλη προσέκο και στρείδια Σκωτίας ολόφρεσκα, και μας συνέχισε με μπουκίτσες καραμελωμένου καπνιστού σολομού. Για πρώτα διαλέξαμε καρπάτσο σφυρίδας με chives (που ήταν έξοχο), τόνο καπνιστό με πορτοκάλι (πολύ καλός επίσης) και βιτέλο τονάτο, κλασικό και καλοφτιαγμένο. Τα συνοδεύαμε ήδη με ασύρτικο Σαντορίνης του Χατζηδάκη, ιδανικό κρασί για τέτοια πιάτα.

Ο σεφ μάς συνέχισε με μια ποικιλία πιάτων για το κυρίως δείπνο. Ξεχώρισε η φριτούρα με μπέιμπι καλαμαράκι και κολοκυθάκι ξύσμα, μέτριο ήταν το ριζότο με θαλασσινά και μπρόκολο, ενώ έξοχα ήταν τα ραβιόλια γεμιστά με ψάρι και κολυμπητά σε ζωμό αστακού και τρούφας, και αναλόγως έξοχο το ριζότο στο μελάνι της σουπιάς.

Tελειώσαμε με κασάτα πορτοκαλιού και παρφέ φουντουκιού, τη συνοδεία παγωμένου Λαμπρούσκο και εσπρέσο ristretto. Ημασταν ευχαριστημένοι και τρομερά χορτάτοι α λα ιταλικά… Ισως και λαίμαργοι.

Η αυλή, είπαμε, είναι υπέροχη, όπως και το στρώσιμο των τραπεζιών και τα αυθεντικά γενοβέζικα πιάτα. Η μουσική χάλια. Το σέρβις, σαββατόβραδο με κίνηση, λαχάνιαζε. Αξίζει το ταξίδι ώς τη Βούλα; Αξίζει. Για τα εκλεκτά υλικά, για τα καλοφτιαγμένα πιάτα, για την αυθεντική ιταλικότητα. Για πλήρες γεύμα, με κρασί (επαρκής λίστα ελληνικών και ιταλικών), υπολογίστε περίπου 50 ευρώ το άτομο.

Genovese trattoria, Βασ. Παύλου 99, Βούλα, τηλ. 2108958400

web: www.genovese.gr

Tα εστιατόρια της, ούτως ειπείν, δημιουργικής κουζίνας συνηθίζουν την πόζα, την επίδειξη πολυτέλειας, τον συντηρητικό χλιδάτο διάκοσμο, λές και υποθέτουν ότι η πελατεία τους απαρτίζεται από ηλικιωμένους με παλιακό γούστο. Ισως και να ‘χουν δίκιο. Ισως έτσι δικαιολογούνται και οι υψηλοί λογαριασμοί. Αλλά υπάρχουν και οι ευχάριστες εξαιρέσεις, όπου η φαντασία και η δημιουργικότητα του σεφ συμβαδίζουν με το στήσιμο του μαγαζιού, και ειδικά της σάλας. Λαμπρό παράδειγμα το «Απλά» του Χρύσανθου Καραμολέγκου.

Το μαγαζί είναι χίππικο σικ, σοφιστικέ αλλά και απλό, όπως ακριβώς και η κουζίνα του μάγειρα. Παρότι βρίσκεται στη Νέα Ερυθραία, στο αίθριο ενός μίνι εμπορικού κέντρου, το εστιατόριο αναπνέει σε ρυθμούς Κυκλάδων, έχει τον κοσμοπολίτικο αέρα της Μυκόνου, την κομψότητα της Σαντορίνης ― μάλλον διότι ο Καραμολέγκος είναι Κυκλαδίτης, το έχει μέσα του το μελτέμι,  άλλωστε ξεκίνησε από τη Σαντορίνη, με το ρεστωράν Ντομάτα. Τέλος πάντων, να μην πολυλογούμε, ο Καραμολέγκος είναι ίσως ο πιο ευφάνταστος, ο πιο περιπετειώδης και στυλάτος Ελληνας μάγειρας, και η ισχυρή του προσωπικότητα διαπερνά το μενού, τις εναλασσόμενες προτάσεις πιάτων, τις επιλογές υλικών, το στρώσιμο του τραπεζιού, το ντεκόρ.

Η μεσογειακή εξωστρέφεια εκφράζεται καταρχάς στο στήσιμο της σάλας: είναι ανοιχτή πανταχόθεν! Παντού τζαμαρία. Καθώς μάλιστα περιβάλλεται από εξωτερική αυλή, η σάλα δίνει την αίσθηση υπαίθριου χώρου. Οι τζαμαρίες και οι εναπομείναντες τοίχοι είναι διακοσμημένοι τολμηρά, με ζωγραφικές χειρονομίες και γραφές, σε ένα στυλ που θυμίζει αχνά τον Αντώνη Κυριακούλη. Τα τραπέζια λιτά, με χάρτινο στρώσιμο, και όχι πολύ πυκνά. Κοντολογίς, ένα περιβάλλον αρτιστίκ, με άποψη όμως γνήσια καλλιτεχνική, όχι look like art ― το χίπικο σικ που λέγαμε. Απλά.

Η κουζίνα του τώρα. Ξεκινώ από το ψωμί, το τόσο ταλαίπωρο στα ακριβά ρεστωράν· εδώ, είναι εξαίρετο, συμπαγές, με ωραία κόρα. Παραγγελία: ο σερβιτόρος γνωρίζει την κάρτα, προτείνει πιάτα εκτός λίστας, και επιμένει για κύριο σε μια τσιπούρα πελαγίσια στη σχάρα. Αιφνιδιαζόμαστε: Ενα τόσο απλό έδεσμα σε μια σοφιστικέ κουζίνα; Σκεφτόμαστε: πρώτον, ότι πελαγίσια τσιπούρα δεν βρίσκεις εύκολα· και δεύτερον, εκτιμώ τον μάγειρα που βάζει σε πρώτο πλάνο το θεμελιώδες και απλό, την εκλεκτή φρέσκια πρώτη ύλη. Τη συνοδεύει με μουστάρδα ντομάτας. Ηταν έξοχη. Πολύ «Απλά».

Από τα πρώτα ξεχωρίσαμε τη σαλάτα με καβουρόψιχα και χυμό φράπας, (ολόδροση ισορροπία), και το μίξ θαλασσινών: το μιξ κολοχτύπας, γαρίδας και μυδιών πλέει σε ένα κρεμώδες πέστο αχινού ― η αποθέωση των θαλασσινών, χωρίς βούτυρα, χωρίς λιπαρές κρεμ φρες! Θαλασσινή δραστικότητα και στις σαρδελίτσες τηγανισμένες με κουρκούτι και συνοδευμένες από ψίχα μελιτζάνας και ντοματάκι. Μεσόγειος.

Δεν παραλείψαμε βέβαια τους περίφημους μαρουλοντολμάδες του Χρύσανθου, με γαρίδα-κολοχτύπα και σάλτσα σαφράν, και η ψαρομέθη συνεχίστηκε με την προειρηθείσα τσιπούρα αλλά και με θεμελιώδες ζυμαρικό θαλασσινών: παπαρδέλες με γαρίδα-κολοχτύπα (πάλι!) και το, κυριότερο, καταπληκτική φρέσκια γλυκιά ντομάτα και βασιλικό. Απλές απολαύσεις, ουσιαστικές. Μία μόνο παρέκκλιση από την ψαροφαγία: Κεμπάμπ αφρός, με τσάτνεϊ ντομάτας και ξεροψημένες πίτες ― έξοχη υλοποίηση. Εξοχα και τα γλυκά, τέλειος ο ριστρέτο εσπρέσο. Ολα, μαζί με μια φιάλη Κτήμα Γεροβασιλείου (λύγιζε το αρωματικό χαρμάνι μαλαγουζιάς-ασύρτικου, χρειαζόμασταν κι άλλη οξύτητα), έφτιαξαν έναν λογαριασμό λογικό, γύρω στα 70 ευρώ το άτομο, λογικό ως προς την προσφερόμενη ποιότητα.

Επίλογος: Στο «Απλά» βρίσκεις ωραία πιάτα, διακριτές γεύσεις, διαλεχτά οικεία υλικά δουλεμένα με φαντασία και τόλμη, χωρίς όμως να χάνεις τις καταγωγές τους και τις πρωταρχικές αξίες. Τόσο απλά. Δηλαδή σπουδαία.

Απλά. Χ. Τρικούπη & Εκάλης 39, Ν. Ερυθραία, τηλ. 210-6203102

Το Oil Resto το ακούγαμε από πρόπερσι. Μοντέρνο ρεστοράν με “πειραγμένη” ελληνική κουζίνα, στο τέρμα της λεωφόρου Θηβών, στα Νέα Λιόσια (ή Ιλιον). Το βρήκαμε ευκολότατα, παίρνοντας τη Λιοσίων, και με τη βοήθεια του GPS στο Nokia

H μονοκατοικία έχει διασκευαστεί με πολύ γούστο. Η αυλή είναι θαυμάσια, παρότι χειμωνιάτικα δεν την τιμήσαμε. Το εσωτερικό περιλαμβάνει τρεις σάλες, εκ των οποίων οι δύο μεγαλύτερες βλέπουν στην αυλή. Ωραία ταπετσαρία στους τοίχους, φωτεινοί χώροι, λιτή επίπλωση και σερβίτσια, χάρτινο σου-πλα στο τραπέζι, όλα καλόγουστα. Στην κουζίνα οι Ηλίας Μπαλάσκας και Βασίλης Τσαγκάρης.

Το μενού συμμαζεμένο. Η κάρτα κρασιών συμμαζεμένη κι αυτή, αλλά με πολλές καλές επιλογές από τον ελληνικό αμπελώνα, για κάθε γούστο και σε προσιτές τιμές· κανένα ξένο κρασί. Ολα τα πρώτα που δοκιμάσαμε ήταν εξαιρετικά, με κορυφαίο τον τραχανά: σερβιρισμένος σε ποτήρι κοκτέιλ, μαγειρεμένος με ελαιολαδο, δυόσμο και γαλοτύρι, γκρεμίζει κάθε προκατάληψη για τον χωριάτικο τραχανά. Το φίνο αυτό πιάτο γκρέμισε και τη δική μου παιδική προκατάληψη  για τον τραχανά! Εξοχα επίσης τα ψητά παντζάρια με σάλτσα κεφίρ· οι γαιώδεις βολβοί με τη χωμάτινη γεύση μαρινάρονται με φίνο τζίντζερ και αντισταθμίζονται εν συνεχεία από τη δροσερή σος του κεφίρ. Πρωτότυπη και γευστικότατη αξιοποίηση του ταπεινού παντζαριού. Πολύ ωραία η παρουσίαση για το τυπικό σαγανάκι: η αραχωβίτκη φορμαέλα φριτάρεται στεγνά, κρατάει τη γεύση της, και ανταμώνει με σάλτσα ντομάτας και δυόσμο. Το πέινιρλί με μανιτάρια και κασέρι, απλώς καλό.

Τα πρώτα ήρθαν με ωραίο συγχρονισμό. Σιγοπίνοντας την ωραιότατη κρητική Ελιά του Καραβιτάκη (μεσογειακό Syrah με πρόσμειξη Grenache Rouge και Carignan), περιμέναμε τα δεύτερα. Και περιμέναμε. Και περιμέναμε… Το έως τότε καλό σερβίς ρετάρισε…

Τέλος πάντων, άρχισαν να έρχονται τα πιάτα και εν μέρει αποζημιωθήκαμε. Κορυφαίο πιάτο ήταν τα δύο χοιρινά. Το κονφί χοιρινό ήταν καλό, αλλά πολύ καλύτερος ήταν ο πουρές με άρωμα λουίζας. Στο δε φιλέτο της χοιρινής μπριζόλας, ο πουρές σελινόριζας, με αρώματα ελιάς και τρούφας, καταπληκτικό! Η γαριδομακαρονάδα, απλώς καλή. Το τι-μπόουν στέικ τεράστιο, τρυφερό, καλοψημένο, αλλά με μέτριες πατάτες τηγανιτές. Γενικά, τα δεύτερα υστερούσαν ως προς τα πρώτα πιάτα, και σε πρωτοτυπία και σε γεύση.

Μετά και τα δεύτερα άρχισε νέος κύκλος αναμονής για τα επιδόρπια. Ο ευγενής σερβιτόρος είχε εξαφανιστεί. Κατόπιν αναζητήσεως, μάς έφερε τα μοναδικά δύο γλυκά: μια μους σοκολάτα με σορμπέ πορτοκάλι, μετριότατη, κι ένα μιλφέιγ αξιοπρεπές. Καφές εσπρέσο δεν υπήρχε! Είχε τελειώσει. Βολευτήκαμε μ’ έναν ντεκαφεϊνέ… Πιστωτική δεν δέχεται το μαγαζί, ευτυχώς κρατούσαμε μετρητά. Είναι φτηνό όμως: δύσκολα θα υπερβείτε τα 30 ευρώ το άτομο, για πλήρες μενού.

Συμπέρασμα: Αξίζει. Για την ωραία σάλα του, για τον υπέροχο κήπο, για την ευφάνταστη κουζίνα και τις ελληνοπρεπείς μεταποιήσεις, για τις λογικότατες τιμές του. Αν βελτιώσει τα γλυκά και τον καφέ, κι αν επιταχύνει το σερβίς, διεκδικεί όχι μόνο τον τίτλο Best Value for Money, αλλά αξίζει να γίνει και στέκι σας.

Oil Resto, Ιδομενέως 93, Ίλιον, 2102693230

Πού θα πάμε να φάμε; Πάμε κάπου καλά… Αλλά τι σημαίνει πια “καλά” σήμερα; Η οικονομική κρίση οδηγεί σε δεύτερες σκέψεις. “Καλά” δεν μπορεί να σημαίνει αναγκαστικά και “ακριβά”. Η εποχή της άσκοπής χλιδής και της αλόγιστης σπατάληςπέρασε. Καλά=VFM. Value for money. Αν τρως το ίδιο καλά με 100 ευρώ, γιατί να δώσεις 120 ή και 110; Κυνηγάμε και το δεκάρικο; Ναι, βέβαια.

Τα μαγαζιά προσαρμόζονται κι αυτά, τάχιστα. Αφαιρούν δαπάνες: από το art de la table, από το πολυπρόσωπο σερβίς, από τη χλιδάτη διακόσμηση, από τη συντήρηση ενός τεράστιου μενού, από το υψηλό ενοίκιο σε ακριβή περιοχή. Προσπαθούν να κρατήσουν σταθερά υψηλή την ποιότητα του φαγητού, την ποιότητα των υλικών και μια καλοδιαλεγμένη λίστα κρασιών VFM: σε αυτά δεν μπορείς να κάνεις κανένα σκόντο…

Ο σεφ Δημήτρης Αγοραστός έστησε το εστιατόριό του έχοντας κατά νου περίπου αυτές τις προδιαγραφές. Ετσι το αντιληφθήκαμε, όταν μπήκαμε στην μικρή σάλα, στο ισόγειο κτιρίου κατοικιών με αυλή, στο Γέρακα. Ο Γέρακας δεν είναι πιάτσα ρεστωράν, και το μαγαζί είναι στημένο για φαΐ, όχι για πασαρέλα. Απλούστατο, φωτεινό, με ράφια φορτωμένα γκουρμεδιές, κάτι ανάμεσα σε νεοταβέρνα και νεομπακάλικο. Στα τραπέζια, χάρτινα σου-πλα, το σέρβις γρήγορο και φιλικό.

Η καινοτομία του Αγοραστού είναι το μικρό μα διαρκώς εναλλασσόμενο μενού του. Αλλάζει ανάλογα με την εποχή και με τα διαθέσιμα υλικά, αλλάζει βεβαια και ανάλογα με τα κέφια του μάγειρα και με τις επιτυχίες του στους πελάτες.

Η κάρτα του περιέχει οκτώ πρώτα-ορεκτικά, δύο σαλάτες, τρία-τέσσερα κρεατικά, ψητά και μαγειρευτά, και ψάρι ημέρας (εκείνη τη μέρα είχε στείρα και ροφό, σερβιριζόμενα με τη σούπα τους). Ενα σχεδόν σπιτικό μενού, ως προς τα εναρκτήρια υλικά, αλλά με σαφείς τις επεμβάσεις του έντεχνου σεφ, χωρίς την προσποίηση του “μαμαδίσιου” φαγητού. Το στίγμα του Αγοραστού είναι ισορροπία, οικειότητα, καλές πρώτες ύλες, λεπτές επεμβάσεις.

Το γιουβέτσι γαρίδας με τρούφα είναι καταπληκτικό, από τα νοστιμότερα πιάτα που έχουμε δοκιμάσει, και μάλλον το χιτ του Αγοραστού. Παίρνει την κρούντα, αδιαμεσολάβητη γεύση ενός μεσογειακού πιάτου με  γαρίδα, ντομάτα και κριθαράκι, και τη συνδυάζει με τη μεταλλική απογειωτική γεύση της μαύρης τρούφας.

Εξαιρετικά ήταν και τα κεφτεδάκι από αρνί, ψημένα στη σχάρα: όλη η διαβολική νοστιμιά του αρνιού, χωρίς την τηγανίλα. Λεπτή και μυρωδάτη γεύση έδωσε και στο καλαμάρι με την καυκαλήθρα και την τσουκνίδα, ένα ανάλαφρο, εξαιρετικό πιάτο. Τα υπόλοιπα πρώτα ήσαν καλά, μα όχι στούψος των προαναφερθέντων: χταποδάκι στη λαδόκολλα με μάραθο και λάπατα, και μουσακάς καραβίδας (το πιο αδύνατο). ΠΟλύ καλή και η σαλάτα πρασινάδων με καβουρόψιχα, μάνγκο και αβοκάντο, και ντρέσινγκ τζίντζερ.

Στα κυρίως, τιμήσαμε το κατσικάκι στη γάστρα με αρωματικά χόρτα. Ηταν λουκούμι, και συνοδευόταν από αναλόγως λουκούμια στρογγυλές πατατούλες γαλλικού τύπου και χόρτα. Κλασικό, ανυπέρβλητο μεσογειακό πιάτο. Πήραμε επίσης μια μοσχαρίσια rib eye στη σχάρα και ήταν ζουμερή και καλοψημένη.

Ολα αυτά τα συνοδεύσαμε με Pinot Noir Παπαιωάννου, που τα πήγε καλά με τόση ποικιλία γεύσεων. Στο επιδόρπιο γλυκαθήκαμε με σουφλέ σοκολάτας και πουτίγκα με γλυκό καρότο, πολύ καλά και τα δύο. Γλυκαθήκαμε ακόμη περισσότερο όταν ήρθε ο λαγαριασμός: Τέσσερα άτομα είχαμε καλοφάει και πιει με 170 ευρώ. Ε, αυτό είναι VFM! αναφωνήσαμε και υποσχεθήκαμε να ξαναπάμε πολύ σύντομα.

Δημήτρης Αγοραστός, Θεσσαλονίκης 25 & Βοιωτίας, Πλατεία Γέρακα, Γέρακας, τηλ. 210 6617353

Ωραία τα διακοσμημένα πιάτα, καλές οι ντιζαϊνάτες σάλες, με χαρά να δεχτούμε και τις πειραματικές αναζητήσεις των σεφ, αλλά… Αλλά να τρώμε κιόλας…

Δυστυχώς στο Εργαστήρι Μπαξεβάνη απολαύσαμε όλα τα παραπάνω, αλλά δεν φάγαμε. Η καινούργια σάλα στην οδό Νίκης, στις παρυφές της Πλάκας, είναι καλοβαλμένη και κομψή, με μουράνο απλίκες και βελούδινους καναπέδες, αλλά “άδεια” και υπερβολικά καινούργια, όπως πολλά από τα ακριβά ρεστωράν της Αθήνας: δεν έχουν παράδοση. Η λίστα φαγητού μαζεμένη, γεγονός που προδιαθέτει ευνοϊκά. Η λίστα κρασιών μόνο ελληνική και επαρκής μόνο κατά την ανάγνωση: όταν ήρθε η ώρα της παραγγελίας, απουσίαζαν κλασικά κρασιά όπως Σαντορίνη Σιγάλα περασμένη από βαρέλι, και γενικά κανένα λευκό παλαιωμένο σε βαρέλι, αλλά και νεότερα όπως Φολόη Μερκούρη.

Ο εξαερισμός, άριστος. Το σέρβις, στο περίπου· οι σερβιτόροι εξαφανίζονταν για ώρα πολλή, αλλά ήσαν ευγενικοί.

Το φαγητό. Εδώ υπέστημεν την ήττα. Αρχίσαμε με τις σαλάτες, μια πράσινη, που δέχτηκαν πρόθυμα να μας παρασκευάσουν εκτός καταλόγου, και μια πράσινη με φρούτα και καπνιστό κόκκορα. Ηταν λύσσα! Μπουκιά την μπουκιά, διαπιστώναμε ότι οι σαλάτες είχαν παστωθεί με αλάτι και ξίδι. Μάταια προσπαθούσαμε να σβήσουμε την αλμύρα στον έξοχο Ευφράνορα οίνο του Σκλάβου (Μοσχατέλα-Βοστυλίδι). Σοκ.

Το αλμυρό σοκ συνεχίστηκε δυστυχώς. Το χέρι του μάγειρα είχε πα΄ρει φόρα και σκόρπιζε το αλάτι υπερβολικό και ισοπεδωτικό και σε άλλα πιάτα, με ολίγες εξαιρέσεις. Από τα ορεκτικά ξεχωρίσαμε το χταποδάκι ξιδάτο, τον μπακαλιάρο με τη σκορδαλιά του, το γιουβετσάκι με θαλασσινά. Μέτριες οι γαρίδες, αδιάφορα τα ρεβύθια και το μπριαμάκι. Ο αφρός από βλήτα και ψαρόσουπα, στο φλυτζανάκι, έκανε εφέ, αλλά η ουσία λίγη. Η σαλάτα θαλασσινών, καλύτερη.

Στα κύρια η ήττα συνεχίστηκε με τα υπερφριταρισμένα μπαρμπούνια, στεγνά και εξουδετερωμένα. Η δε σφυρίδα εξουδετερωνόταν από το υπερβολικό λεμονόχορτο. Ελπίσαμε σ’ ένα κρεατικό: ψαρονέφρι καπνιστό σαν λούτζα, με σύκο και κρεμμύδια γεμιστά και χαλούμι με ελιά. Δεν το ευχαριστήθηκαμε κι αυτό: το τρυφερό κρέας είχε εξουδετερωθεί από το κάπνισμα, έμοιαζε με κάποιο συντηρημένο αλλαντικό, και ήταν, οποία έκπληξις, αλμυρό!

Τη λύσσα του αλατιού ήρθαν να ανακουφίσουν τα γλυκά. Ωραία μάνγκο-σοκολάτα και υπέροχος μπακλαβάς σαν μιλφέιγ.

Πληρώνεις περίπου 80 ευρώ το άτομο, για πλήρες γεύμα χωρίς κρασί. Μετά το δείπνο καταναλώνεις άφθονο νερό ολονυκτίως.

Εργαστήρι. Νίκης 48, Πλάκα, 2103222839 (μενού degustation με 85 ευρώ)

Τέλος πάντων, η διάσημη Μύκονος προσφέρει κάποιες σοβαρές προτάσεις για καλό φαγητό. Μετράει η παράδοση: τα ποιοτικά εστιατόρια ξεκινούν από τη δεκαετία ’70.

El Greco

Ο βετεράνος εστιάτορας της Μυκόνου Γιώργος Ριζόπουλος

Επισκεφθήκαμε, όπως κάθε χρόνο, το El Greco του βετεράνου εστιάτορα Γιώργου Ριζόπουλου, ένα από τα παλαιότερα μαγαζιά της Μυκόνου (από το 1976). Τα τελευταία χρόνια έχει εγκατασταθεί στην παραλία του Τούρλου, λίγο έξω από τη Χώρα. Οι βεράντες του είναι θαυμάσιες, μπροστά τους απλώνεται το πέλαγος. Τα τραπέζια καλοστρωμένα και το σέρβις σοβαρό και διακριτικό. Το μενού του δεν αλλάζει πολύ, ευτυχώς· προσανατολίζεται σε καλοφτιαγμένα ελληνικά πιάτα και ψαρικά. Φέτος, ξεκινήσαμε με μια πράσινη σαλάτα με αβοκάντο, σπιτικούς χορταστικούς ντολμάδες και μια από τις σπεσιαλιτέ του μαγαζιού, χταπόδι κρασάτο ― ήταν πολύ καλό. Τα συνοδεύσαμε με τα αρώματα του Ονειρικού, από το Κτήμα Φουντή (μαλβάζια και ροδίτης).

Συνεχίσαμε με άλλα δύο τυπικά πιάτα του Γ. Ριζόπουλου: Η πεσκανδρίτσα ήρθε φρικασέ, και ήταν πικάντικη όσο πρέπει· το ρυζότο με καβούρια ήταν πεντανόστιμο, άψογα μελωμένο και τεράστιο… Εδώ συνέδραμε μια Σαντορίνη Σιγάλα, περασμένη από βαρέλι.

Στο Εl Greco τρώς καλά, «παραδοσιακά», χωρίς μοδάτες εκπλήξεις; οι μερίδες είναι τεράστιες (προσοχή στις παραγγελίες!) και οι τιμές συγκαταβατικές έως φτηνές. Δύο άτομα κομπλέ, με το κρασί τους, πολύ δύσκολα να ξεπεράσουν τα 80-100 ευρώ.

Sale e Pepe

Η άλλη επίσκεψη έγινε στο καινούργιο στέκι ενός εστιάτορα-περιποιητή με μακρά παρουσία στη Μύκονο, στο Sale e Pepe του Ιvan Ottaviani. Ο βορειοϊταλός Ιβαν πρωτοάνοιξε στη Μύκονο, πριν από πολλά χρόνια, το 1986, ένα αυθεντικό ιταλικό καφέ, το περίφημο L’Angolo, που λειτουργεί ακόμη, και μας έμαθε την γεύση του αυθεντικού εσπρέσο και τα ολοφρεσκα panini. Kατόπιν ξεδίπλωσε το μεγάλο του ταλέντο στο κρασί: στο αθηναϊκό ρεστωράν Sale e Pepe σχημάτισε μια κάβα μυθική σε ποικιλία και ποιότητα, προσφέροντας πολλές ετικέτες σε ποτήρι, καθοδηγώντας οινογευστικά την πελατεία του, και συστήνοντας μικρούς παραγωγούς, Ελληνες και ξένους.

Στη Μύκονο, ο Ιβαν έχει δουλέψει σε δικά του μαγαζιά, έχει διευθύνει τρίτων, τώρα άνοιξε άλλο ένα. Στη Λάκκα, πάντα. Μάς ξεκίνησε με προσέκο, βέβαια, από ένα ποτήρι Valdobbiadene. Στο σερβίρισμα παντού χαρωπά κορίτσια, ταχύτατα και πολύ εξυπηρετικά. Αρχίσαμε με δυο μεζεδάκια: μια σαλατίτσα μπακαλιάρου με ελιές και πορτοκάλι, κι ένα κοκτέιλ λαχανικών-ρυζιού. Πολύ ωραία. Για πρώτα διαλέξαμε ένα καρπάτσιο ροφού, απλό και νόστιμο, ένα χταπόδι μαριναρισμένο με ελιές, λαό κι αυτό, και το ανώτερο όλων, σαρδέλες φιλεταρισμένες με σάλτσα λεμόνι-κουκουνάρι. Ενδιαφέροντα ακούγονταν και τα κανελόνια γεμιστά με ανθότυρο και ψάρι, και μια συμμιγή κράμα, αλλά δεν ήταν κάτι σπουδαίο, ανακάτευε πολλά στοιχεία. Τα συνοδεύσαμε με Ροδίτη fume από το Κτήμα Ντούγκου, πρόταση του εστιάτορα-σομελιέ.

Στα κυρίως πιάτα οι επιλογές είναι λίγες, και σωστά ― τρία κρεατικά, τρία ψαρικά. Το λαυράκι στο αλάτι ήταν σωστό, δύσκολα αποτυγχάνεις. Εξαιρετική ήταν η ταλιάτα, πολύ καλό κρέας, σωστό ψήσιμο, νοστιμότατες πατατούλες με δεντρολίβανο στο πλάι. Πολλοί σερβίρουν την απλούστατη ταλιάτα, ελάχιστοι την πετυχαίνουν εκτός Ιταλίας. Το αρνάκι ήταν νόστιμο, αλλά υπερβολικά βαρύ για καλοκαιρινό γεύμα· ήταν εξοχο όμως το συνοδευτικό πιλαφάκι οριεντάλ. Για επιδόρπιο, ένα ενθουσιαστικό σεμιφρέντο λεμονιού με σάλτσα εσπειδοειδών, και μια δροσερή σύνθεση με φέτες ροδάκινου, παγωτό και μπαβαρουάζ.

Το θερινό Sale e Pepe σερβίρει πιο ελαφρά και θαλασσινά πιάτα από το χειμωνιάτικο, αυτό μάς άρεσε· το σέρβις είναι ταχύτατο, η ατμόσφαιρα σαφώς χαλαρή, διακοπών· ο θόρυβος και το στρίμωγμα στην πλατειούλα σε ανεκτά όρια. Οι τιμές αλμυρές, Μυκόνου… Μπoρείς βέβαι να πάρεις ένα πρώτο, μια πάστα και κρασί ποτήρι, με περίπου 40 ευρώ το άτομο, αλλά για πλήρες γεύμα, με κρασί και γλυκό, χρειάζεσαι περίπου 150 ευρώ το ζευγάρι. Μια σοβαρή επιλογή για γεύμα με χαρακτήρα στο κέντρο της Χώρας Μυκόνου.

Εl Greco, Τούρλος, τηλ. 22890-22074
Sale e Pepe, Λάκκα, Χώρα Μυκόνου, τηλ. 22890-24207