Περνούσα από την οδό Μεγ. Αλεξάνδρου στο Μεταξουργείο κι έβλεπα το φωτισμένο νεοκλασικό-εκλεκτικιστικό κτίριο με την επιγραφή Aleria. Τι ‘ναι τούτο; Κι άλλο ρεστοράν; Τόσο μεγάλο και λαμπερό; Να το δουμε.
Το είδαμε. Λοιπόν, το Aleria είναι και μέσα τόσο λαμπερό όσο απέξω. Ανακαινισμένο αθηναϊκό αρχοντικό, με μπαρ lounge στο ισόγειο και ωραία αυλή στο βάθος· με αίθουσα εστιατορία στον α’ όροφο. Μια δόση υπερβολής και φορτώματος υπάρχει στον διάκοσμο, πράγματι, που οδηγεί σε απώλεια φυσιογνωμίας το τόσο κομψό κτίριο, αλλά το μαγαζί κερδίζει από το ανθρωπογενές περιβάλλον του. Ολοι, από τα παιδιά του lounge-reception έως τους σερβιτόρους και τον νεαρό ιδιοκτήτη-διευθυντή Νικηφόρο Κεχαγιαδάκη, είναι ευγενικοί, πρόθυμοι και ταχείς. Η μουσική, ας πούμε, μας φάνηκε υπερβολική, με τα μπιτάκια στο μεγάφωνο πάνω από το τραπέζι μας, αλλά η σερβιτρόρος το χαμήλωσε πάραυτα.
Ο χώρος και οι άνθρωποι στα συν, λοιπόν. Το άλλο σπουδαίο συν είναι η κουζίνα του νεαρού σεφ (27 ετών!) Λεωνίδα Κουτσόπουλου. Σε κλίμα Νέας Ελληνικής Κουζίνας, μιας μεσογειακής fusion με γαλλικές πινελιές, ο Λεωνίδας ετοιμάζει ένα ευσύνοπτο μενού με εποχικά υλικά, ελαφρές γεύσεις και κάποιους απρόσμενους συνδυασμούς.
Το κέρασμα υποδοχής είναι ωραία φάβα, με μέτρια ψωμάκια. Από την ικανοποιητική κάρτα κρασιών, με ετικέτες ελληνικού αμπελώνα, διαλέξαμε ένα δραμινό ροζέ Τέχνη Αλυπίας, δροσερό πασπαρτού. Η σαλάτα, με ποικιλία πρασινάδας, πράσινο μήλο και καβουρδισμένα φουντούκια, δροσερή και γλυκόξινη ― εξαφανίστηκε. Τα χτένια ελαφρότατα (σωστά) σωταρισμένα ήρθαν συνοδευμένα με έξοχη πράσινη φάβα και σάλτσα θεϊκού κόλιαντρου. Το καλαμάρι στη σχάρα, μαστιχωτό και ζουμερό, συνοδευόταν από καταπληκτική μους καπνιστής μελιτζάνας, κουκουνάρι και κατσικίσιο τυρί· το τυρί μπορούσε να λείπει.
Με τόσο ωραία πρώτα, περιμέναμε τα δεύτερα, ελαφρώς έκπληκτοι. Ηρθαν. Το ψαρονέφρι ήταν σωστά ψημένο, ροζέ, αλλά η τέχνη βρισκόταν στο συνοδευτικό: φινόκιο και σέσκουλο σε ξινούτσικο αβγολέμονο, εξαιρετική κόντρα με το γλυκό κρέας, και μοναδικό πιάτο λαχανικών από μόνο του! Το ρυζότο τώρα, ήταν σωστά μελωμένο και πλούσιο, αλλά το βούτυρο υπερτερούσε των σπαραγγιών, ήταν δηλαδή μάλλον «γαλλικό».
Καταευχαριστημένοι από το φαγητό, είπαμε να δοκιμάσουμε και τα γλυκά, αν και φορτωμένοι. Εκεί μας περίμενε κι άλλη, η μεγαλύτερη έκπληξη. Η σούπα αχλαδιού είναι ένα μπεμπέ αριστούργημα εντός του οποίου κολυμπούν αιχμηρές κροκέτες κατσικίσιου τυριού (!) και κρεμωδες παγωτό γιαούρτι ― συναρπαστική συνύπαρξη τριών παραπληρωματικών γεύσεων. Ανάλογος παροξυσμός με τον χαλβά: συμιγδαλένιος, πασπαλισμένος με αμύγδαλο, συνοδευόμενος από πουρέ πράσινου μήλου, παγωτό γιαούρτι-μέλι, ζελέ μέλι-θυμάρι και μαρέγκα κανέλας! Κι όμως αυτό το συνονθύλευμα μεσογειακών και ανατολίτικων γεύσεων λειτουργεί και είναι λεπταίσθητο και ελαφρότατο! Σπάνια έχουμε δοκιμάσει τέτοια ευφάνταστα γλυκά σε ελληνικό ρεστωράν.
Πληρώσαμε 99 ευρώ για τρία πρώτα, δυο κυρίως, δύο γλυκά, δύο καφέδες, μια φιάλη κρασί κι ένα ποτήρι Ανθεμις Σάμου. Σαράντα ευρώ το άτομο, χωρίς κρασί. Οχι ακριβά, για την ποιότητα του φαγητού και του σερβίς. Και γνωρίσαμε έναν από τους πιο ελπιδοφόρους νέους Ελληνες σεφ. Το νεανικό, φιλικό, γευστικότατο Aleria θα το ξαναεπισκεφθούμε.
Aleria, Μεγάλου Αλεξάνδρου 57, Μεταξουργείο, τηλ. 210 5222 633, www.aleria.gr
