© 2007 estiatoria.gr
Η ψαροφαγία είναι Ελλάδα, είναι Μεσόγειος, είναι δημοκρατία και πολυτέλεια μαζί. Είναι για ουζοτσιπουροκατάνυξη μεσημεριανή, είναι για βραδινό τραπέζωμα, για επαγγελματικό μεσημεριανό, για πανηγυρικό κυριακάτικο. Και τα μαγαζιά που υπηρετούν την ψαροφαγία είναι πάντα δημοφιλή, πάντα υπεράνω μόδας.
Γευματίσαμε δις σε ιχθυεστιατόριο του αθηναϊκού κέντρου. Οι “Επτά θάλασσες” είναι θεσσαλονικιώτικης καταγωγής, αλλά δοκιμάζονται επιτυχώς και στον Νότο: Ομήρου και Βησσαριώνος, ολοχρονίς, μεσημέρι και βράδυ, 7/7. Και το περασμένο καλοκαίρι δοκιμάστηκε και στη Μύκονο.
Η σάλα στολισμένη θαλασσινά, εκλεπτυσμένη ψαροταβέρνα, σε δύο επίπεδα,με καναπέδες στο άνω επίπεδο, με μπαρ. Φιλική, καθόλου στημένη ατμόσφαιρα, με σερβιτόρους ευγενέστατους, ενημερωμένους και ταχύτατους. Τις καθημερινές, ουρά. Το σαββατοκύριακο, χαλαρά.
Η λίστα κρασιών αξιοπρεπής, μα και τις δύο φορές που ζητήσαμε Σαντορίνη παλαιωμένη υπήρχε έλλειψη. Κρίμα, αυτό το κρασί δεν πρέπει να λείπει από κανένα εστιατόριο με ψάρι.
Το μενού πλούσιο, σε ορεκτικά και σε πρώτα, με αρκετές επιλογές μαγειρευτού ψαριού, και βέβαια φρέσκο ψάρι με το κιλό για σχάρα. Από τις σαλάτες ξεχωρίσαμε μια πράσινη με ζεστά φιλετάκια τόννου σωταρισμένα· καλή μα όχι ιδιαίτερη. Ιδιαίτερα και εξαιρετικά ήταν τα ορεκτικά, ζεστά και κρύα. Ας πούμε, τα μύδια σχάρας με πέστο μαϊντανού και τα χτένια σχάρας με σκορδόλαδο είναι εκλεκτά μεζεδάκι που σηκώνουν άφθονο κρασί και προετοιμάζουν οποιαδήποτε ψαρική ευωχία. Κορυφαίο ορεκτικό και πολύ χορταστικό είναι το ταρτάρ λαυράκι με σχοινόπρασο και αυγρά πέστροφας: οι ζουμερές πορτοκαλί μπίλιες απελευθερώνουν δροσερούς χυμούς και οξύτητα σμίγοντας αντιστικτικά με την αρωματισμένη σάρκα του ψαριού. Υπέροχο και απλούστατο έδεσμα, φρέσκο, το κορυφαίο του τραπεζιού. Το καρπάτσο τόνου συνηθισμένο, δεν μας ενθουσίασε. Ωραία ιδέα το αυγοτάραχο πάνω σε δισκάρια ψωμιού μπλινίς, με λουριδίτσες συκομαϊδας: η διαπεραστική γεύση του αυγοτάραχου μαλακώνει με το μπλινίς και κοντράρει με το γλυκό σύκο.
Για κυρίως πιάτο προσφέρονται ριζότα και ζυμαρικά, τα συνηθισμένα· ξεχωρίσαμε μια πάστα με αυγά αχινού και τρίμμα αυγοτάραχου, αλλά δεν υπήρχε ο αχινός και μείναμε με την γλύκα…
Δοκιμάσαμε φιλέτο πεσκανδρίτσας με σπανάκι και τοματίνια, καλό. Η φέτα φρεσκοταψυγμένης βλαχοσφυρίδας μαγειρεμένη αγιορείτικα στο φούρνο, δεν μας ενθουσίασε· ήταν φλατ και λίγο στεγνή. Αντιθέτως τα φιλέτα τόνου σχάρας ήταν καλοψημένα και ζουμερά.
Κορυφαία στιγμή τα επιδόρπια, δηλαδή ΤΟ επιδόρπιο: χαλβάς συμιγδαλένιος με μαριναρισμένα φρούτα, παγωτό ταχίνι και κουκουνάρια. Ολόξανθος, σκορπιστός σαν κους-κους,βουτυροβριθής και σατανικά νόστιμος… Μοναδικό, ανατολίτικο τέλειωμα με συνοδεία μοσχάτου Λήμνου, από την ωραία λεκάνη με παγωμένα ντιζεστίφ που προσφέρει complimentary το μαγαζί. Η μπαβαρουάζ σοκολάτας Valrhonna, καλή, το μιλφέιγ αξιοπρεπές, αλλά σβήνουν μπροστά στον σκανδαλιστικό χαλβά, αντάξιο του οποίου έχυμε δοκιμάσει μόνο από τα χέρια του Στέλιου Παρλιάρου.
Ο λαγαριασμός… Οι Επτά Θάλασσες δεν είναι φτηνές, αλλά προσφέρουν καλό value for money. Ενα ζευγάρι, με μια φιάλη Σαντορίνη Χατζιδάκη (τη συστήνουν θερμά οι σερβιτόροι), για πλήρες γεύμα, χρειάζεται περί τα 120-130 ευρώ. Αν διαλέξετε φρέσκια ψαρούκλα, υπολογίστε 65-75 το κιλό, αρκετό για δύο άτομα. Αξίζει το όλον; Ναι.
Επτά Θάλασσες, Ομήρου 11 & Βησσαρίωνος, τηλ. 210 3624825
